ZARYS HISTORYCZNY

Sędziszów - miejscowość ta istnieje 700 lat. Jest to jedna ze starszych miejscowości naszego województwa, początki jej sięgają XIII w. Od początków swego istnienia aż do drugiej wojny światowej Sędziszów był własnością szlachecką. Pierwszym jego właścicielem był Staneczko de Sędziszów, Potem miał kolejnych właścicieli a ostatnim z nich była rodzina Kamińskich. W XV w. istniał w Sędziszowie drewniany kościół pod wezwaniem św. Piotra i Pawła, Który spłoną. Po jego spaleniu wybudowano nowy kościół drewniany. Budowę murowanego kościoła rozpoczęto w 1771 r. W 1902 r. nastąpiło zawalenie się stropu tegoż kościoła a w 1904 został on uszkodzony przez pożar. Po jego odbudowie konsekrowano go w 1914 r. W latach 1970 - 1975 został poddany zabiegom konserwatorskim. Na początku 1880 r. rozpoczęto budowę linii kolejowej. W 1885 r. nastąpiło otwarcie stacji kolejowej i parowozowni. W latach kiedy to powstawała linia kolejowa centrum wsi mieściło się w okolicy kościoła św. Piotra i Pawła.. Teren ten określono mianem rynku, od którego odchodziły boczne drogi wzdłuż których budowano domy. Dopiero na początku XX w. centrum wsi przesunęło się w pobliże stacji kolejowej. Zaczęły więc powstawać sklepy, warsztaty rzemieślnicze. Budowano także domy dla kolejarzy. Sędziszów stawał się osadą kolejarzy. W 1940 r. Niemcy rozbudowali stację Sędziszów, która w krótkim czasie stała się wielkim przedsiębiorstwem. Oni również wybudowali dla pracowników 12 piętrowych bloków, które utworzyły osiedle. Osiedle to znamy jako Osiedle Drewniane. Po wypędzeniu Niemców rozwój węzła kolejowego uległ zahamowaniu, jednak Sędziszów pozostał jedną z ważniejszych stacji kolejowych. W latach pięćdziesiątych zaczęto stacje rozbudowywać. Z myślą o kolejarzach i ich rodzinach wybudowano przychodnię kolejową. W ówczesnych latach pewną role gospodarczą odgrywał tartak w Tarni (obecnie Zakład Przemysłu Drzewnego Tarnia, który w 1995r został unowocześniony) oraz 3 młyny, jeden motorowy i dwa wodne. Działały również spółdzielnie spożywcze, pożyczkowa, drobne zakłady handlowo usługowe, sklepy, apteka, punkty gastronomiczne. W latach powojennych również szkolnictwo zaczęło się odradzać. Istniała w Sędziszowie siedmio klasowa szkoła powszechna, przedszkole i biblioteka. Potem powstała trzyletnia Zasadnicza Szkoło Kolejowa która mieściła się w poniemieckim budynku na przeciwko dworca kolejowego. W latach 70 wybudowano w Sędziszowie fabrykę kotłów "Sefako". Stała się ona jednym z największych zakładów "województwa kieleckiego" co przyniosło dodatkowe miejsca pracy. Ponieważ robotnicy musieli gdzieś mieszkać rozpoczęto budowę cztero piętrowych bloków. Tak powstały dwa nowe osiedla - osiedle "Na Skarpie" i: "Sady". W bardzo szybkim tempie zwiększała się liczba ludności, przybywało więc dzieci wieku przedszkolnego, uczniów szkół podstawowych i średnich. Wybudowano więc nowe przedszkole. Rozbudowano szkołę podstawową nr.1 i utworzono szkołę podstawowa nr 2. Szkoła zawodowa została przeniesiona do nowego lokalu w sąsiedztwie fabryki,. wtedy też powstał Zespół Szkół Zawodowych i Technikum. W drugiej połowie lat 70 rozpoczęto jeszcze jedną równie wielką inwestycję - budowę linii Hutniczo - Siarkowej i stację przeładunkową. Tak "Sefako" jak i "LHS" przyczyniły się do rozwoju Sędziszowa. W latach 80 powstała nowa parafia pw. Świętego Brata Alberta, którą kieruje ks. Marian Haczyk. Pod koniec lat 80 Sędziszów był już dużą osadą która posiadała wiele cech miejskich. Radni Gminnej Rady Narodowej podjęli starania aby Sędziszów dostał prawa miejskie. 14.021990 r. nastąpiło uroczyste nadanie praw miejskich. W tymże roku jedną z pierwszych decyzji Rady Miejskiej Było utworzenie w Sędziszowie Liceum Ogólnokształcącego. Pierwszy września 1991 r. był dniem rozpoczynającym naukę w liceum, a w miesiącu maju 1995 r. miała miejsce pierwsza matura. N początku lat 90 powstał Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. Świadczy on pomoc społeczną i socjalną dla wielu mieszkańców nie tylko naszego miasta ale i gminy Sędziszów. W tym samym okresie rozpoczął się proces budowy nowoczesnej sieci telefonicznej. W drugiej połowie lat 90 w budynku dawnego przedszkola PKP gmina utworzyła Dom Samopomocy i Stację "Caritas" diecezji kieleckiej. Okres lat 90 stał się jednak trudnym okresem dla mieszkańców miasta i gminy Sędziszów, ponieważ i tutaj dało znać o sobie bezrobocie, które do dziś ma miejsce. Tak w "Sefako" jak i na kolei wiele ludzi straciło prace.